ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΙΕΙΝΗ

Η πρόσβαση στο σύστημα ύδρευσης και στην υγιεινή αναγνωρίζεται, ευρέως, καταρχάς, ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα υιοθέτησε το Δικαίωμα στο Νερό, στις 26 Νοεμβρίου 2002. Αυτό υποχρεώνει τις κυβερνήσεις να επεκτείνουν την πρόσβαση, σε επαρκές, οικονομικά ανεκτό και ασφαλές νερό και σε υπηρεσίες υγιεινής, προοδευτικά, για όλους τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις. Το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται, επίσης, στην Ατζέντα 21, στη Διακήρυξη του 2002, της Συνόδου Κορυφής για την Αειφόρο Ανάπτυξη και από την 4η Σύνοδο Κορυφής των Επτά, για το Νερό (συνάντηση με θέμα τις φτωχότερες χώρες στον κόσμο).

Για να μειωθεί ο αριθμός των ατόμων, που δεν έχουν πρόσβαση στο νερό και στα συστήματα υγιεινής, κατά το ήμισυ, μέχρι το 2015, στα πλαίσια των Αναπτυξιακών Στόχων για τη Χιλιετία, πρέπει να γίνονται 400.000 συνδέσεις νερού, την ημέρα και 500.000 συνδέσεις, για την υγιεινή. Αυτό απαιτεί επενδύσεις, που φτάνουν το ποσό των 25 δις δολαρίων, το χρόνο Οι συζητήσεις, για την πολιτική για το νερό, εστιάζονται στην εξεύρεση χρηματικών πόρων, για μια τέτοια μεγάλη επένδυση και στη σωστή διαχείριση των υδάτινων πόρων, ώστε να ικανοποιηθούν οι βασικές ανάγκες όλων.

Διατυπώθηκαν οξύτατες διαφωνίες, ως προς τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, στη διαχείριση του νερού. Η έρευνα της Διεθνούς των Καταναλωτών δείχνει ότι η εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα θεωρήθηκε πετυχημένη, σε κάποιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, στη γρήγορη επέκταση των δικτύων διανομής, στην εμπλοκή της κοινωνίας, στην ελάττωση απωλειών κ.λπ. Ενώ, σε άλλες περιπτώσεις, υπήρξε καταστροφική, για τους Καταναλωτές.

Για παράδειγμα, στη γρήγορη αύξηση τιμών, στην πρόωρη επαναδιαπραγμάτευση των συμβολαίων, στην αποτυχία να ανταποκριθούν στους στόχους, για την επέκταση των δικτύων κ.λπ. Κατά τον ίδιο τρόπο, κάποια δημόσια συστήματα εφοδιασμού κρίνονται άψογα, ενώ άλλα πολύ φτωχά. Πρέπει να υπάρχει ένας Κώδικας Δεοντολογίας, για τους προμηθευτές νερού, είτε είναι ιδιώτες, είτε είναι το δημόσιο.

Η Διεθνής των Καταναλωτών, επομένως, προωθεί ένα σύνολο αρχών, οι οποίες πρέπει να εφαρμόζονται, σε όλα τα συστήματα ύδρευσης, είτε τη διαχείριση νερού την κάνει ο δημόσιος τομέας, είτε ο ιδιωτικός, είτε γίνεται από συνδυασμό και των δύο. Οι αρχές αυτές αντανακλούν και υποστηρίζουν τις θέσεις, που υιοθετήθηκαν, από τα Ηνωμένα Έθνη.