Κλιματικές αλλαγές και νερό

Το κλίμα αλλάζει και γίνεται θερμότερο. Είναι ένα γεγονός, το οποίο κανείς δεν αμφισβητεί. Οι μετρήσεις, εξάλλου, και οι αριθμοί είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες. Εκεί που ερίζει η επιστημονική κοινότητα είναι σε ό,τι αφορά τα αίτια της αλλαγής αυτής. Η πλειονότητα των ειδικών επιστημόνων υποστηρίζει ότι η υπερθέρμανση του Πλανήτη οφείλεται στην εκπομπή αερίων θερμοκηπίου, κυρίως από τις μηχανές εσωτερικής καύσης και στην αύξηση της συγκέντρωσης διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων που δημιουργούν συνθήκες κλίματος θερμοκηπίου και θεωρούνται η βασική αιτία των κλιματικών αλλαγών.

Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη μερίδα επιστημόνων, η φωνή της οποίας συνεχώς δυναμώνει, που ισχυρίζεται ότι η αλλαγή του κλίματος αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο, σχετικό με τη δραστηριότητα του ήλιου. Ήδη τα τελευταία 1.000 χρόνια υπήρξαν τρεις σαφείς κλιματικές περίοδοι: μία θερμή περίοδος, θερμότερη από την τωρινή, εμφανίσθηκε από τον 8ο μέχρι τον 12ο αιώνα και είχε ως αποτέλεσμα την τήξη των παγετώνων των Άλπεων και των πάγων των πόλων, την εμφά­νιση περιόδων ξηρασίας και λιμών στην Κεντρική Ευρώπη και την επέκταση της καλλιέργειας των σιτηρών σχεδόν μέχρι τον Αρκτικό κύκλο.

Ακολούθησε, από τον 12ο μέχρι τον 18ο αιώνα, μία ψυχρή περίοδος, μια σύντομη περίοδος παγε­τώνων, κατά την οποία οι παγετώνες των Άλπεων αυξήθηκαν κατά 150 και πλέον μέτρα, ενώ οι πάγοι των πόλων επεκτά­θηκαν πολύ νοτιότερα, ανακτώντας το έδαφος που είχαν χάσει κατά την προηγηθείσα θερμή περίοδο. Από τα μέσα περίπου του 18ου αιώνα, που συμπίπτει με τη βιομηχανική επανάσταση και την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα διάγουμε μία θερμή περίοδο, η οποία φαίνεται ότι δεν έχει φθάσει ακόμη στην κορύφωσή της.

Πηγή: τεύχος 68 του περιοδικού «Αμφίβιον»
διμηνιαία έκδοση του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων - Υγροτόπων (ΕΚΒΥ).
 

Δάσος και νερό

Το νερό αποτελεί πηγή ζωής για κάθε οργανισμό, φυτικό ή ζωικό, μιας και η ζωή εμφανίστηκε μέσα στο νερό, αλλά και απαραίτητη προϋπόθεση και βασικό συντελεστή για κάθε είδους ανάπτυξη.

Μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της κατανάλωσης νερού, υπάρχει μια σημαντική συσχέτιση, όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, τόσο υψηλότερη είναι η κατανάλωση νερού ανά κάτοικο. Και για να είμαστε πιο σαφείς, οι μεγάλοι πολιτισμοί της ανθρωπότητας αναπτύχθηκαν σε στενή σχέση με την ύπαρξη επαρκών υδάτινων πόρων και με την ικανότητα των ανθρώπινων κοινωνιών να τους αξιοποιούν.
 
Η κατανομή της κατανάλωσης του νερού στις σύγχρονες αναπτυγμένες κοινωνίες εμφανίζεται κατά προσέγγιση και μέσο όρο ως εξής: 73% για τη γεωργία, 22% για τη βιομηχανία και άλλους οικονομικούς κλάδους (τουρισμός κ.λπ.) και 5% για οικιακή χρήση. Και ενώ στις αναπτυγμένες χώρες η κατανάλωση νερού για τη βιομηχανία και τις οικιακές ανάγκες συνεχώς αυξάνει, τα υδάτινα αποθέματα της Γης είναι αυστηρώς περιορισμένα. Ανέρχονται σε 1.460.000.000 km³, εκ των οποίων το 97% βρίσκεται στους ωκεανούς, 2% είναι δεσμευμένο στους παγετώνες και στους πάγους των πόλων και μόνο το 1% αντιστοιχεί στα επιφανειακά και υπόγεια νερά.
 

(http://www.pathway.gr/info/_press/articles.php?category=articles&type=76&jumpto=121)

Η έλλειψη νερού δεν αφορά μόνο τις χώρες της Αφρικής. Έρευνα που διεξήγαγε και παρουσίασε στη Γενεύη η περιβαλλοντολογική οργάνωση WWF, καταδεικνύει τον σημαντικό περιορισμό των υδάτινων αποθεμάτων παγκοσμίως, ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην αυξανόμενη λειψυδρία συμβάλλουν τόσο οι κλιματικές αλλαγές όσο και η λανθασμένη διαχείριση των φυσικών πόρων. 

Σύμφωνα με τη μη-κυβερνητική οργάνωση, μια οικονομικά εύρωστη χώρα δεν είναι απαραιτήτως και πλούσια σε νερό. Μερικές από τις πλέον ανεπτυγμένες πόλεις, όπως το Χιούστον και το Σίδνεϊ, καταναλώνουν περισσότερο νερό από όσο διαθέτουν. Αυτό συμβαίνει διότι στην προσπάθεια τους να καλύψουν τις υλικές ανάγκες των πολιτών, σπαταλούν μεγάλες ποσότητες νερού, κυρίαρχο στοιχείο σχεδόν σε κάθε παραγωγική διαδικασία.

Επιπλέον, το WWF τονίζει πως η κακή συντήρηση στο ήδη πεπαλαιωμένο σύστημα υδροδότησης ενισχύει την εξάντληση των υδάτινων πόρων. Στο Λονδίνο υπολογίστηκε πως οι διαρροές από τους φθαρμένους υδραγωγούς αρκούν καθημερινά για να γεμίσουν 300 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.

Παράλληλα, στη νότια Ευρώπη τα αποθέματα νερού λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής και της συρρίκνωσης των παγετώνων στις βόρειες Άλπεις (μια σημαντική πηγή νερού).

Η έκθεση καταλήγει πως ενώ η κλιματική αλλαγή είναι αναπόφευκτη, η έλλειψη νερού που παρατηρείται από την αλόγιστη χρήση του, μπορεί να αποφευχθεί, αν οι χώρες διαθέσουν τα απαραίτητα κονδύλια για την προστασία των υδάτινων αποθεμάτων.
 

(http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=308519)